Koolrabi

Vorige week wilde ik knolselderpuree maken. Iets nieuws uitproberen. Ik stond in de natuurwinkel, zag wat volgens mij knolselder was en nam het kleinood mee naar huis. Even surfen op zoek naar dat lekkere receptje…Groot was mijn verbazing dat ik geen knolselder maar een koolrabi had gekocht. Moet mij weer overkomen!

Tja, daar zul je ook wel puree van kunnen maken, niet? Maar Grote en Kleine Muis vertrouwen geen purees. Dat krijg ik er gewoon niet in bij hen. Dus heb ik het maar simpel gehouden met het recept “koolrabi met gember en komijn”:

• 1 koolrabi
• 25 g boter
• 1 el citroensap
• 1 tl honing
• ½ tl. komijnzaadjes
• 10 g verse gemberwortel

1. Koolrabi schillen, in blokjes snijden en in een laagje water met wat zout in ongeveer 15 minuten beetgaar koken.
2. Afgieten en overgieten met warme saus van de overige ingrediënten.
3. Eventueel garneren met peterselie.

De saus was niet zo geslaagd, maar die had ik wijselijk apart gehouden zodat mijn muizenjongens toch mee konden proeven.Toen ik even niet keek en na mijn mededeling dat hij het mocht zeggen als hij klaar was om te proeven (zodat ik met hem de hap-slik-weg-wedstrijd kon doen), stak Grote Muis stiekem een blokje in zijn mond. “Mmmm, lekker mama, dat moet ge nog eens maken!”

Dus vanavond opnieuw, maar wel zonder de saus. Goed geschild, in blokjes gesneden, in een beetje water aan de kook gebracht, snuif zout erbij en een tiental minuutjes gekookt. Deze keer was Kleine Muis er als de kippen bij om te tonen hoe goed hij wel kon proeven. Heerlijk!

Koolrabi is echt een aanrader. Ik had het zelf nooit eerder gegeten, maar de smaak is zacht en zoet. En laat dat nu net zijn wat kinderen graag hebben…

Meer info over vergeten groenten + recepten vind je bij “De Wassende Maan”.

Hoeveel zoet is goed?

Naar aanleiding van de hier eerder besproken studie, ligt het snoepverbruik in ons Muizennest onder de loep. Via google kwam ik al snel op het spoor van deze leuke website van “Mars Nutrition”: www.hoeveelzoetisgoed.be.

Een uitgebreide uitleg over hoe je kind te leren snoepen met verstand en getuigenissen van mama’s met snoepende kinderen gaven me wat zielerust dat het nog niet zo erg gesteld was met Grote en Kleine Muis hun snoepgewoonten. En natuurlijk waren er de leuke tips voor een mama als ik die moeilijk “nee” kan zeggen:

• géén ruzie maken om snoep,
• afspraken maken
• en je kind zelf laten bepalen hoeveel het snoept (misschien nog wat moeilijk voor een 5-jarige).

Er is zelfs een zoet checker: na een aantal vragen beantwoord te hebben, krijg je een persoonlijk snoepprofiel van je kind. Op het eerste gezicht lijkt alles ok en dik in orde. Grote Muis snoept niet te veel, maar ik moet met hem toch dringend afspraken maken en grenzen stellen. Een weekrantsoen aan snoep, kijken welke prikkels Grote Muis naar snoep doen vragen. Klinkt aannemelijk, alleen met de formulering: “Als klein hapje in de namiddag of tussendoortje is snoepgoed ook zeker geschikt,” blijf ik moeite hebben. Ik denk dat ik nog wat verderga met mijn kritische zoektocht naar verantwoord snoepen…

Snoepers later agressief?!

Lap, ik hang…of misschien nog niet? Volgens een onderzoek van de universiteit van Cardiff zouden kinderen van tien jaar die dagelijks snoepen, als volwassenen tussen de 29 en 34 jaar meer geweld plegen.

Grote Muis is 5, ik heb dus nog 5 jaar om zijn drang naar chocola en zoetigheden (“Mag ik nog een snoepje? Een laatste, mama!?” en dit x 43 per dag) af te bouwen. En nu gaan jullie achterover vallen of jullie misschien net wat meer op je gemak voelen bij mij. Ik ben gepassioneerd door gezonde voeding en probeer mijn kinderen ook in de mate van het mogelijke zo (op) te voeden, maar de realiteit is anders. Grote Muis is de grootste snoepkont die ik ken. Kleine Muis doet lustig mee, maar kent gelukkig wel zijn grenzen. Het is een doorn in mijn oog, mijn Grote Snoepmuis. Hoe komt het toch dat hij zo’n snoeper is? Is dat niet normaal voor elk kind? Toch niet, nichtje van 4 lust gewoon geen snoep en bedelt eerder voor fruit!

Ik vrees dat het een meerjarenplan is om mijn grote kerel van het snoepen af te krijgen. Ik was al goed begonnen sinds 1 september door het traditionele “ochtend-Fruitella’ke” op weg naar school om te zetten naar een Fruitella’ke als ik hen ‘s middags van school ophaal. Tja, dat was historisch zo gegroeid. Eén keertje één snoepje. En voor je het beseft, zit je met zo’n kleine kids vast in een patroon dat ze maar moeilijk kunnen loslaten. Een ander patroon in ons Muizennest zijn de chocolaatjes bij het ontbijt: Matinettekes of Ridderchocolade. Die ridderchocolade was met 30% minder suiker en er zijn zogezegd vezels aan toegevoegd. (moet ik dit echt geloven?) Maar de muisjes verkiezen nu de melkchocolade boven de “gezondere” kindervariant, grmbl. Dat zijn we nu dus ook aan het afbouwen: om de andere dag mag het. En dan lees je zo’n artikel over zo’n studie. Het doet me naar adem happen. Hellup! Ok, als ouder bepaal je de regels, maar die kleintjes kunnen verdraaid venijnig uit de hoek komen als ze op jacht zijn naar zoetigheid. Ik las ooit dat je kinderen beter eens goed kan laten doorsnoepen en dat hun drang naar snoep dan vanzelf wel over gaat. Ja, hallo, dat is dus weeral buiten mijn Snoepmuis gerekend. Of misschien geldt dat voor oudere kinderen?

Voelen jullie me al komen? Als jullie tips hebben om het snoepen af te bouwen of voor gezonde snoepvervangers, laat het me weten in de comments, want…

“Onze beste verklaring is dat kinderen regelmatig snoep geven hen ongeduldig en impulsief maakt zodat de stap naar criminaliteit verkleint”, zei Simon Moore, de leider van het onderzoek. Meer middelen voorzien om de voeding van kinderen te verbeteren zou hun gezondheid positief beïnvloeden en doet de agressiviteit afnemen, suggereert het onderzoek.

Ik moet wel toegeven dat mijn muisjes hier dikwijls ongeduldig rondlopen.  Misschien moet ik ook nog eens dit boek uit mijn boekenkast plukken. Een eye-opener over wat er allemaal verborgen zit in voeding van smaakmakers, additieven en allerhande dat we eigenlijk liever niet in onze kinderen hun lijfjes stoppen. Je gaat vanzelf terug op zoek naar basisrecepten voor vanalles. Maar ja, die snoepjes…-zucht-

Appelsien in partjes of sinaasappelsap?

Appelsap staat hier met stip op nr 1 in het lijstje van favoriete drankjes. Herkenbaar, ongetwijfeld. Een glas vers geperst sinaasappelsap kan anders ook heerlijk zijn, maar is dat wel zo gezond?

In dit filmpje krijg je het antwoord: 

Het boek “Kinderen en Voeding, geen stress rond de klok van zes!” van Yneke Vocking was één van de eerste boeken over kindervoeding die ik las waarbij ik het gevoel had dat ik er echt iets mee kon. Een aanrader dus, alhoewel ik het nog eens zou moeten uitlenen bij de bibliotheek om de details te kennen. Oeps!

Via dit appelsiensap-filmpje, heb ik Yneke Vocking nu ook online gevonden, compleet met blog en al. Benieuwd welke gezonde tips ze nog meer in petto heeft.

Nu, volgens de Chinese voedingsleer, zouden we hier beter appelen en peren eten. Appelsienen koelen onze binnenkant (organen) nl. af en zijn eerder bedoeld voor mensen in warme landen, waar zo’n interne afkoeling handig kan zijn op gloeiend hete dagen en waar de appelsienen ook vandaan komen.Tijdens de herfst en winter zijn er in onze contreien nochtans veel mensen die vasthouden aan hun dagelijkse appelsien omwille van de vitamine C. Hiermee zorgen ze er wel voor dat het  in hun lijf koud(er) is en zijn ze alsnog vatbaarder voor verkoudheden.  Geef toe, klinkt toch allemaal logisch, niet?

Maar, als Kleine Muis met heel veel goesting in zijn oogjes staat te kijken naar een appelsien, dan krijgt hij die van mij met plezier. Wel in stukjes gesneden.

En de klank van het woord “sinaasappelsap” blijft in ieder geval geweldig!

Borstvoeding – wereldwijd

Afgelopen week was het Wereldborstvoedingsweek. Op de valreep wil ik hier toch ook even wat aandacht aan besteden. Kleine Muis is drie jaar en geniet nog dagelijks van zijn portie borstvoeding. Ik had nooit gedacht dat ik er zo lang mee zou doorgaan, maar het kwam allemaal vanzelf.

Toen hij 3 maanden was begon ik uit te pluizen hoe ik de BV kon afbouwen. Ik moest onderhand terug aan het werk , hij naar de crèche.  Ik keek er echt tegenop, want zo’n ukje is dan nog héél erg klein en de BV begon eindelijk wat te vlotten. Na zijn eerste flesje kreeg het kind al serieuze uitslag. Op een beurs sprak ik toevallig met mensen van LLL of La Leche League en ineens begon ik te overwegen om toch af te kolven op het werk. Ik had er nooit bij stil gestaan omdat het bij Grote Muis absoluut niet haalbaar was in mijn toenmalige job. Het lukte, afgezien van enkele zware afkolfmomenten met weinig “productie” (ja, zo heet het nu eenmaal). Wonder boven wonder had kleine Muis na deze dagen ook minder melk nodig. Gelukkig maar, want Kleine Muis bleek op een gegeven moment allergisch te zijn voor aardappelen en nog een hele reeks andere dingen waaronder koemelk én sojamelk.  BV was gewoon het beste dat ie kon krijgen…

En hier staan we dan, 3 jaar en 1 maand al. Drinken doet ie vooral ‘s avonds, ‘s nachts en ‘s morgens. En als hij zich serieus pijn heeft gedaan, ontroostbaar is of om wat extra mamawarmte te tanken in het weekend.”Borstje” is ondertussen ook een aparte lid van het gezin geworden voor Kleine Muis. Als Grote Muis bv. bang is, dan zegt Kleine Muis dat dat niet hoeft, want mama is er, papa, Kleine Muis zelf en natuurlijk ook “Borstje”.

Hoe lang we nog doorgaan?  We zien wel…het heeft mij in ieder geval al veel glorieuze moeder-kind momenten bezorgd. En, oh ja, de overgang naar terug-werken-gaan ging voor mij veel vlotter en zachter, omdat er nog die afkolfpauzes waren waarin ik eventjes weer 100% mama mocht zijn.

En hierbij nog even een extra steuntje in de rug voor de Mammacafé’s. Keep up the good work, girls!

Zo proeven wij: hap-slik-weg

In den beginne ging proeven bij ons zo: “Toe dan, proef eens, het is écht lekker, lekker zoet,…” Uiteraard zonder effect. Tot we de “hap-slik-weg”-methode ontdekten van Eetfee Mimi.

Bij de Eetfee zijn alle kinderen keukenprinsen of -prinsesjes in de dop. De ene wordt het gewoon sneller dan de andere.

“Proeven kan je leren,” zegt de Eetfee. Yeah right, dan ken je mijn Grote Muis nog niet. Maar toch ging ik aan de slag met het stap-voor-stap proevenspel. De bedoeling is dat je in verschillende proeflesjes je kind in kleine stapjes leert van iets te proeven.

• Het begint met een stukje van het te proeven kleinood gewoon vast te pakken en tegen de lippen te houden.
• Daarna hou je het tegen je tong.
• Het volgende moment leg je het stukje op je tong en hou je je mond dicht gedurende vijf tellen. Nog niet kauwen!
• Dan doe je weer hetzelfde, maar gedurende tien tellen.
• Tot slot leg je het stukje weer op je tong (vijf tellen), kauw je er drie keer op en tover je het weg met een slokje water. Hap, slik, weg!

Ik had mij voorbereid op een proefsessie waarbij elke stap voldoende aandacht zou moeten krijgen. Wonder, o, wonder, de jongens vonden het zo leuk dat ze al van bij het begin een paar stappen oversloegen en hap, slik, weg, het stukje was weg! Ze vinden het grappig als Vader Muis en ik verontwaardigd zeggen dat ze het nog niet meteen mogen doorslikken. Natuurlijk proeven wij volop mee. Geeft trouwens leuke wedstrijdjes aan tafel.

Het moeilijkste bij Grote Muis blijft om het te proeven eten gewoon vast te pakken. Eens die stap gezet, gaat proeven redelijk vlot dankzij Eetfee Mimi. Een verademing!

Eetfee Mimi legt haar proefmethode uit in een leuk boek. Er hoort ook een hap-slik-weg-beloningsbord bij met toeters, bellen en beloningstickers, maar dat heb ik nooit in huis gehaald omdat het proeven plots vanzelf ging.

Er is trouwens ook een Wc-fee voor de zindelijkheidstraining en een Tuttenfee die helpt “om te stoppen met foppen”. Dat laatste is helaas nog niet gelukt in ons muizennest. Maar ja, ze mogen toch iets hebben, die knuffeltjes van me, niet?

Ontbijt met fruit

Het is eigenlijk heel eenvoudig, maar o zo lekker! Je weet wel, zo’n aha-moment en “waarom had ik daar nooit eerder aan gedacht”. Ik ontdekte het een tijdje geleden via mijn acupuncturiste: ontbijt met gestoofd fruit en havermout- of rijstvlokken.

Ik had al ettelijke ontbijtpogingen achter de rug met havermoutpap, maar nooit kon de warme brij mij bekoren…zelfs niet met de nodige suiker. Ik dacht dat het gewoon niet voor mij was weggelegd. Nochtans is zo’n havermoutpap ideaal om de dag te starten. De havermout geeft trage suikers, waardoor je er lang energie van krijgt.

En het is warm. Heerlijk voor je maag en darmen om wakker te worden. Volgens de Chinese voedingsleer (5 elementen) kan je door warme dingen te eten je lichaam helpen bij de vertering. Wat er in je maag gebeurt, kan je vergelijken met een kookproces. Alles dat rauw en koud binnenkomt, moet eerst opgewarmd worden (vraagt energie van je) om daarna verteerd te worden. Logisch dat warme voeding je al wat voorsprong geeft en dus ook extra energie. Ik hoop dat ik het hierbij simpel maar goed heb uitgelegd. Ik ben een fan van de energetische Chinese voedingsleer, maar ik moet er nog zoveel over leren!!! Stap-voor-stap

Ontbijt met fruit doe ik zo:

• een appeltje (liefst biologisch en Belgisch) in kleine stukjes snijden
• olijfolie verwarmen in een pannetje
• appeltjes er bij gooien, wat kaneel er op en op een zacht vuurtje laten stoven
• als de appeltjes zacht zijn, doe ik er wat rijstvlokken of havermoutvlokken bij
• ik laat deze eerst wat mee roosteren met de appeltjes en daarna giet ik er wat rijstmelk bij, zodat de vlokken bijna onder staan
• zachtjes laten verder sudderen totdat het vocht opgenomen is door de vlokken, af en toe roeren, maar niet te veel
• en dan…smakelijk eten!

Je kan er ook nog ander fruit bijvoegen natuurlijk of wat rozijntjes of enkel fruit stoven/wokken.

Grote en Kleine Muis vinden het maar een vies zicht en hebben het nog niet willen proeven. Maar ja, voorlopig is alles dan nog lekker voor mij alleen! En als ik dit zeg tegen de Muisjes, gaan ze soms toch eens over tot proeven.